Mijn eerste 100 dagen

Trump heeft ze net achter de rug, de eerste 100 dagen. Niet geheel tot ieders tevredenheid – to put it mildly. De aandacht voor deze belangrijke eerste periode van de Amerikaanse president zette me aan het denken over mijn eigen eerste 100 dagen. Want na bijna 12 jaar voor een grote universiteit te hebben gewerkt, ging ik (opnieuw) terug naar de bureaukant. Inmiddels ben ik die eerste cruciale fase door en maak ik de balans op. Mijn eerste 100 dagen kenmerkten zich door vele sprongen in het diepe.

 

Al in mijn eerste week bij Lamar communicatie dacht ik: wat wordt hier snel geschakeld. Met onze focus op inhoudelijke content maken we veel mooie dingen voor uiteenlopende klanten. In rap tempo, waarbij we geen afbreuk doen aan kwaliteit. De tijdswinst zit vooral in snel beslissingen nemen en dan aan de slag gaan, zonder dat een initiatief over meerdere schijven hoeft.

 

Politieke belangen

De afwisseling in klanten en werkzaamheden spreekt mij aan. Het dwingt me nieuwe dingen te proberen en gewoon te gáán. Op dag twee zat ik al bij een potentiële nieuwe klant. De ervaring en kennis die ik eerder heb opgedaan, kon ik meteen goed gebruiken. Als communicatieprofessional bij een grote organisatie werk je namelijk voor een gezamenlijk doel. Maar je hebt wel te maken met veel verschillende stakeholders en uiteenlopende politieke belangen. Met die kennis in mijn achterhoofd bepaalde ik de strategie en maakte vervolgens een online en offline campagne ter promotie van een nieuw product van de klant. De bijbehorende offertes, begrotingen en onderhandelingen met de klant nu niet vanaf organisatiezijde bekeken, maar vanuit het bureau. Een goede leerschool.

 

Comfort zone

Maar dat waren niet de enige momenten dat ik volledig uit mijn comfort zone stapte. Toen de vraag kwam een van onze samenwerkingspartners te coachen op schrijfvaardigheid riep ik spontaan als eerste ja! Om daar vervolgens flink zenuwachtig van te worden. Want al had ik zelf weer helemaal de smaak te pakken van mijn oude liefde tekstschrijven, iets wat voor jezelf zo vanzelfsprekend is vanaf de basis helder uitleggen, valt nog niet mee. Maar per sessie merkte ik dat ik in mijn rol groeide. Aan de coachopdracht heb ik bijna het meest plezier beleefd. Eén voor één behandelden we de stappen die noodzakelijk zijn voor een goede structuur. Mezelf hield ik daarbij ook een spiegel voor. Want volg ik zelf nog wel altijd bewust de stappen van het bepalen van doelgroep, tekstdoel en teksttype, voordat ik (na een gedegen voorbereiding) via de kladversie bij de eindversie beland? Mmm, niet altijd ….

 

Wrap-up

Om in termen van het coachtraject te blijven: mijn wrap-up. Wat heeft de overstap naar dit bureau mij veel energie gegeven! Mijn vorige werkplek voelde als een warm bad en ik vond het eng dit alles achter mij te laten. Een veel commerciëlere werkomgeving, zou ik me daar wel thuisvoelen? Ja, is gelukkig het antwoord. Ik geniet van de mooie content die we gezamenlijk maken, de interessante wereld van contentmarketing waar ik in ben gedoken en mijn kleine, maar fijne team van nieuwe collega’s.

 

En uren schrijven? Ach ook dat went!

Consumenten beter begrijpen? Neem eens een kijkje in hun brein!

Neuromarketing laat zien dat we het grootste deel van onze koopbeslissingen nemen op basis van intuïtie. Wat kunnen wij daar als contentmakers mee?

Storytelling in de Noordoostpolder

Storytelling en vluchtelingen. Een krachtige combinatie. Want verhalen die raken zijn het beste uitgangspunt voor een goed gesprek.